‘Marjan, wil je met me meegaan? We hebben een nieuwe manege gevonden voor Anouk, want die eerste was niks. Dat zagen wij nog. Maar is de huidige wel een goede manege? We hebben geen idee, ik zou het fijn vinden als je even meewilt om er naar te kijken. Het moet veilig zijn en ze moet goed les krijgen.’
En zo belandde ik in de nieuwe manege van Anouk.

Eenmaal in de manege zag ik hoe de ponymeisjes (want daar hebben we het toch vooral over: meisjes) blij tussen de pony’s doorrenden, terwijl de ouders er met een aquariumblik (troebel, hier en daar een visje) rondliepen. Een onzichtbaar maar duidelijk aanwezig vraagteken hangt boven het hoofd van zo’n ouder. Ze hebben werkelijk geen idee: wat is een goede manege, wat is goede les, wat is veilig voor mijn kind, hoe hebben die pony’s het in de manege? Kind & manege, het is zo makkelijk nog niet.

Ik was ook al mee geweest naar de Divoza. Want wat heeft een kind nodig voor ponyles? De cap (‘ik wil een roze!’), de borstelset, een rijbroek, een paar rubberen rijlaarsjes en het onvermijdelijke maar onbegrijpelijke zweepje. Blijkbaar leert een kind gelijk dat je een paard moet slaan.

Die cap is een goed idee, maar er is nog iets wat blijkbaar geen ponyouder zich realiseert: de voeten.

Die cap is een goed idee, maar er is nog iets wat blijkbaar geen ponyouder zich realiseert: de voeten. Het ponymeisje draagt haar laarzen, maar tot mijn verbazing zag ik zowel de ouders als de kleinste kinderen (die nog niet rijden) op teenslippers rondlopen op de manege. Afgezien van het feit dat mannen met harige tenen geen teenslippers moeten dragen in het openbaar (hè nee), lopen vooral de hele kleintjes – slechts 2 of 3 jaar oud – op hun teenslippertjes of sandaaltjes tussen de pony’s door. Nu zijn die pony’s reuze braaf en ze letten goed op, maar één hoef met hoefijzertje op zo’n voetje en er ligt een teentje af. En de ouders hadden na de geboorte van hun kindje nog zo blij tien vingertjes en tien teentjes geteld.

Wat me ook verbaasde is hoe het in de manege aan toe ging, hoe de kinderen met pony’s tussen andere pony’s en kruiwagens doorliepen. En hoe weinig toezicht er was bij het opzadelen. Dit afgezien van het feit dat ik ook verhalen hoor over maneges waar tijdens de verbouwing naast de bak halfklare gemetselde zuilen staan, waar scherpe ijzeren uitsteeksels uitsteken. Kinderen rijden daar met hun pony’s langs en de ouders zitten vanuit de kantine toe te kijken. Natuurlijk is het per manege verschillend hoe het er aan toe gaat met de kinderen, qua les, omgang met de pony’s, veiligheid en toezicht. Je hebt goede en minder goede maneges en gelukkig zijn de maneges – gemiddeld genomen – de afgelopen jaren veel beter geworden.

Hoe gaan we die ouders, die dus geen greintje verstand van paarden en pony’s hebben, helpen? Wat is een logische plek voor dergelijke ouders om informatie te vinden? Geloof me, de FNRS vinden ze niet uit zichzelf. Misschien kunnen maneges op hun site meer uitleg geven aan beginnende ponyouders. Misschien een informatiehalfuurtje voorafgaand aan de allereerste les? ‘Uw kind heeft geen zweepje nodig’ en ‘teenslippers zijn verboden’, lijkt me handig. ‘Wij gaan uw kind zo en zo lesgeven, het begint met een lesje aan de longe.’ Ik roep maar wat. Er zijn vast al maneges die dat doen (schreef ze hoopvol).

Voor het teenslippergebeuren heb ik nog een idee. Een simpel idee: het klompenplan. Er is al een kast in de maneges waar de leencapjes liggen. Laat iedere manege ook es een serie klompen in allerlei maten klaarzetten. Dat kan tegenwoordig met het logo van de manege er op. Nog leuk ook. Kinderen met sandaaltjes en teenslippertjes linea recta naar de leenklompjes sturen en voilà. Voor zover ik weet voldoen ouderwetse houten klompen aan de hoogste veiligheidseisen. Ziet er leuk uit, al die kindjes met vrolijke klompjes, en het scheelt teentjes. Daarbij hebben de ouders  en de kinderen gelijk iets geleerd: paarden kunnen op je tenen gaan staan.
En da’s au.

Hoe het met Anouk afliep? Tijdens de les moest ze al aan de longe, want ze was er bij de vorige manege hard afgevallen. Ze heeft de les huilend gereden. Ook daarna bleef ze bang. Ze stopte een paar lessen later met ponyrijden en tennist nu.


Hartstikke leuk als je dit blog wilt plaatsen op facebook of op een forum. Graag wel als linkje, er zit copyright op.

Hij is minstens vijftig tinten grijs: Leandro!

Mijn nieuwste blogs lees  je op Paardvisie.nl!