In de dressuur braken Merlijn en ik nooit door. Buitenritten vindt hij te ver lopen. Springen vindt hij levensgevaarlijk (en dat is  het met hem ook). Het duurde dan ook tot we  in de stal van Herman kwamen, totdat we ons werkelijke talent ontdekten: de was ophangen.

Jaarlijks organiseert Herman een Pferderalley in zijn stal. Wij Nederlanders  noemen het een obstakeltraining. Bij deze onderlinge wedstrijd moeten wij ruiters met ons paard allerlei behendigheids-  en gehoorzaamheidsoefeningen doen. Denk aan het  rijden over een brug die ‘wip-wap’ doet, en er dan weer achterwaarts over terug. Maar er is meer. Zo  moeten wij slalommen tussen smalle latjes door, met bekertjes water op ons hoofd galopperen, met een lange pen een tekening maken van een paard vanaf de paardrug, het paard stilzetten in een grote circel en er zelf buiten staan, door diep water waden, over echte bruggen heenlopen, door fonteinen rijden en nog meer van dat moois dat Herman ieder jaar weer verzint.

Merlijn blijft ontspannen staan terwijl ik de onderbroeken (van Herman?) uit de mand pak

Nu blijkt dus dat wij werkelijk zeer goed zijn in de was ophangen. Merlijn blijft ontspannen staan terwijl ik de onderbroeken (van Herman?) uit de mand pak, naar de waslijn stap en ze een voor een op de lijn hang. Het eerste jaar ging het feilloos. Maar dat was nog voor watjes. Dat was nog met dróge onderbroeken. Het jaar erna (2012) had Herman de opdracht verder uitgebouwd: de was dreef in een emmer. Je moest het uit de emmer vissen, het druipende gebeuren – te paard – uitwringen, wasknijpers pakken en  ophangen.

Werkelijk, niemand doet dat beter dan wij. Er zouden  kampioenschappen in georganiseerd moeten worden. Of ze zouden er een olympisch evenement van moeten maken. Echt.

 

Binnenkort geef ik een workshop 'schrijven over paarden'. 
Deelnemers maken kans op publicatie van hun artikel in een paardenmagazine! 
Wil je op de hoogte gehouden worden? Mail me dan op info@marjantulp.nl