Een vosruin van 1.63 meter, met een grote bles, korte  pootjes en geen noemenswaardige sportieve prestaties. Dat is Merlijn. Het is een doodgewoon paard. Met die omschrijving zou je niet denken dat hij eigenlijk het bekendste paard van Nederland is. Of het bekendste onbekende paard. Merlijn is namelijk de grootste figurant in de paardenwereld. Geen paard stond vaker in ‘de bladen’. Alleen niemand die het wist…

In mijn jaren bij Bit – en dat waren er 19 in totaal – is hij vaak op de foto gezet. Steeds als er een kiekje nodig was van een beenbeschermer, dan zat die om Merlijns been. Iemand met zadelpijn? Een stukje van Merlijn, en een dik wit kussen tussen mijn achterste en het zadel. Een overzicht van bitloze hoofstellen, getoond door verschillende paarden? Daar stond Merlijn tussen. Een artikel waarin de redacteur een obstakelparcours met paard en al probeert te overwinnen? Merlijn en ik. Een ruiter en een paard moeten aan de T’ai Chi en natural horsemanship? Merlijn en ik. Een artikel over een redacteur die voor het eerst met eigen paard naar het strand gaat? Merlijn en ik. Als je zoveel jaren bij een magazine werkt, worden er steeds meer foto’s gemaakt.

Veel foto’s werden gemaakt door fotografen als Arnd Bronkhorst, Arjan Wijnstra, Amke , Theo Tangelder en Lode Greven. Dergelijke fotografen houden het copyright van de foto’s meestal zelf, als magazine betaal je vervolgens voor eenmalige publicatie. Je vindt dus veel foto’s van Merlijn in bijvoorbeeld de database van Arnd terug. Aangezien een fotograaf grotendeels leeft van de verkoop van zijn archiefbeeld, zag ik mezelf en Merlijn terug in allerlei bladen. Zo stond mijn voet met stijgbeugel – in tegenlicht op texel –  als eens op de cover van de Hoefslag, galoppeerden Merlijn en ik op de cover van een Amerikaans paardenblad en haalden we ook de omslag van een praktisch paardenboek. Met dat laatste was ik niet erg blij, ik vond het boek niet erg goed. Er staan tips in als ‘je moet je borstels niet bewaren in het waterbakje, want dan kan je paard niet meer drinken’. Oh help. En dan sta ik er voorop…

Toen op een gegeven moment uit lezersonderzoek van Bit bleek dat men het leuk vond om een foto van mij bij de editorial (praatje van de hoofdredacteur) te zien, kwam die foto er ook, ook al hoef ik zelf niet zo nodig op de foto. Als het dan moest, dan vond ik het wel leuk om iedere maand een andere foto te maken, eentje die  past bij het jaargetijde en het thema van de uitgave. In mijn editorial schreef ik vooral over Merlijn. Een persoonlijk verhaaltje van een gewone ruiter die lol heeft met een gewoon paard. Herkenbaarheid voor de lezer. Ik kreeg er altijd leuke reacties op. Ondertussen nam het aantal foto’s van mij en Merlijn toe. Lonneke Ruesink maakte deze foto’s altijd. We plaatsten ze in zwartwit.

Toen hij dan echt moest poseren, zag hij (en niet ik) er uit als degene die gehypnotiseerd was: slaperig.

Merlijn lijkt het fotograferen niet altijd even boeiend te vinden. Toen we voor Bit een artikel deden over wat hypnose voor ruiters kan doen, wou Merlijn maar nauwelijks meewerken. Hij vond het gras interessanter en toen hij dan echt moest poseren, zag hij (en niet ik) er uit als degene die gehypnotiseerd was: slaperig. Ik dacht: hij houdt er niet van om op de foto te gaan. Wat schetst dan ook mijn verbazing toen ik vorig jaar een artikel toegemaild kreeg uit de Gelderlander. Een interview met Herman en Heike, de eigenaren van de groepsstal met weidegang waar Merlijn staat. Er kwam dus ook een fotograaf langs. Herman en Heike gaan in de wei staan en van de vijftig paarden is er eentje die zich meldt voor de foto: Merlijn. Mijn eigen wethouder Hekking. Ik heb me de tranen over de wangen gelachen toen ik die foto zag. Ben ik eens niet in de buurt, regelt hij het zélf om in de krant te komen. Hij staat zelfs in het fotobijschrift.

Hij vindt het stiekem dus wél leuk om op de foto te gaan, die figurant van mij.
Of was het komediant?

(op onderstaande foto werd Merlijn onderworpen aan natural horsemanship (wat hem gedurende de sessie steeds minder boeide, terwijl de Fjordinnen naast hem steeds leuker werden) en moest ik, als ruiter, T’ai Chi doen. De foto is gemaakt door Theo Tangelder)

Leandro is de snelste schimmel van Sinterklaas

Binnenkort geef ik een workshop 'schrijven over paarden'. 
Deelnemers maken kans op publicatie van hun artikel in een paardenmagazine! 
Wil je op de hoogte gehouden worden? Mail me dan op info@marjantulp.nl 

 

 

Merlijn door Theo Tangel