“Wat vind je ervan? Bijzonder hè?” Verwachtingsvol kijkt ze hem aan. Hij kijkt naar haar grote bruine ogen. De ogen waar hij zo gek op is. Hij wil het haar graag naar de zin maken. Maar hij twijfelt. “Ik weet het niet. Het is misschien wat.. wat…groot.”

Ze heeft haar tegenwerpingen al voorbereid. ,,Ja maar, stel je toch voor, de tinten grijs passen mooi bij ons vloerkleed. En de mosgroene kleur die erboven op zit, die hebben wij ook in onze gordijnen.”
Hij kijkt met lichte wanhoop om zich heen en ziet al snel dat hij in deze kringloopwinkel geen hulp hoeft te verwachten. Hij ziet een man met de verlopen uitstraling van een handelaar in oude troep met wat een kennersblik moet zijn onder schemerlampen kijken, een wat ouder stel dat een kinderbedje staat te beoordelen – zal het voor hun kleinkind zijn?- , een Turks echtpaar dat een set van vier witte stoelen zonder kleurscheuren door de klemmende voordeur probeert te krijgen en een afwezige muziekliefhebber die geboeid tussen de oude elpees staat te neuzen en niets of niemand om zich heen lijkt te zien. Jammer, niemand om hem bij te staan.
Als zijn blik per ongeluk die van de eigenaar van de kringloop treft, gooit de man er direct een argument tegenaan. Pientere ogen kijken hem vanonder doorgroeiende rossige wenkbrauwen aan.  “Ik heb ze net binnen en geloof me, dit is echt een buitenkansje. Vandaar dat de prijs ook wat hoger is. Ze zijn echt oud en …” de man valt stil, waardoor zijn hangsnor nu even niet op- en neer wipt, kijkt om zich heen en zegt er dan op samenzweerderige toon achteraan “ik geloof dat ze uit Engeland komen.”
Hij ziet tot zijn ontzetting dat de man door de opwinding nu drie druppels kwijl in zijn snor heeft hangen.
“Zie je wel! Ze komen uit Engeland!” Zijn vrouw draait zich nog wat verder naar hem toe. Haar borsten duwen tegen zijn leren jack. Tegen deze argumenten kan hij niet op. Hij voelt zich week worden. “Als je ze al treft, komen ze uit Drenthe. Deze zijn zeldzaam. Ik wil ze graag.” Iets unieks scoren in de Kringloopwinkel, dat is echt een hobby van haar. Iedereen jaagt al op de koopjes van de Wehkamp en Zalando. Zij haalt haar kicks liever elders.

 Iedereen jaagt al op de koopjes van de Wehkamp en Zalando. Zij haalt haar kicks liever elders.

Hij schudt zijn hoofd en doet nog een poging om haar ervan af te praten, misschien tegen beter weten in. “Hoe krijgen we ze thuis? En hoe weten we hoe we ze precies neer moeten zetten? Dat is al eeuwen een raadsel. Niemand weet hoe ze dat vroeger deden.” Haar blik begint wat geërgerd te worden. Praktische bezwaren pikt ze niet. Ze wil ze. En wel nu. “Vervoer kan niet moeilijk zijn, als ze dat zo lang geleden ook al konden. Anders vraag je de man achter de balie. Hij heeft ze hier ook gekregen. En de opstelling is simpel. Op het moment dat de server van de computers het doet en het beeld op de televisie haarscherp is, is het goed. Als we op al onze elektrische apparaten de maximale ontvangst hebben, dan staan ze echt prima. Het draait allemaal om de juiste straling van de energieën die ze doorgeven.”
Hij weet wanneer hij verloren heeft. Hij kijkt haar aan, zucht, draait zich naar de man achter de balie en zegt: “Kunt u nog wat aan de prijs doen van het hunebed?”
De man knikt en grijnst vanachter zijn snor. Hij weet wanneer hij beet heeft. “Ik kan er nog wat van af doen, maar niet veel, ik heb ze zelf ook niet goedkoop gekregen. Deze zijn uniek, dat zei ik al.”
Hij pakt zijn portemonnee uit zijn achterzak. Dan hoort hij een jubelend geluidje en ziet de verheugde blik van zijn vrouw. Ze stuurt nu berichtjes naar haar vriendinnen via haar telefoon. Hij zucht nogmaals, kijkt nog eens naar haar stralende ogen en denkt berustend dat er in ieder geval seks inzit vanavond.