‘Registratie?’ Hij toont zijn papieren. ‘U bent nieuw hier hè? Ik rijd voor Nederland. En ik heb november bij me.’ ‘November? Nu al?’ De man kijkt hem met een blik vol ongeloof aan.
Hij knikt. ‘Ja. Dat zal in december vast niet zo snel lukken.’

De man bij het hek grijnst. December is een heel ander geval. Als de volumes van december in maart zijn weggewerkt, is het snel, zo vernam hij al. ‘Hoeveel novemberladingen komen er?’
‘352.’
‘Dat is 27 boven het quotum van Nederland, weet u dat?’
‘Ja. Mijn leidinggevende neemt contact op over het financiële gedeelte.’
Geruisloos glijden de enorme hekken open. Hij geeft gas en volgt de borden tot hij aankomt bij de plek waar hij mag lossen. Ook daar staat weer een man met een formulier.
‘Nederland he?’
Hij knikt.
‘Wat is uw lading?’
‘Televisiegidsen, de ANWB-Kampioen en zorgverzekeringen.’
‘Zorgverzekeringen?’ De man kijkt hem verontwaardigd aan.
Hij beseft dat hij een fout heeft gemaakt. ‘Al-al-alleen de brochures met algemene informatie.’ Hij merkt dat hij stottert. ‘Geen post over verwerkte declaraties.’
De man schudt zijn hoofd. ‘Hier moet ik melding van maken.’
Shit. Shit. Shit. Nog één melding en hij ligt er uit. Hoe kon hij zo stom zijn?

Shit. Shit. Shit. Nog één melding en hij ligt er uit. Hoe kon hij zo stom zijn?

‘Televisiegidsen en de ANWB-kampioen horen in één bulk en vallen onder F-6, zorgverzekeringen – ook als het om algemene informatie gaat – zijn categorie G-3.’
Hij knikt. Het heeft geen zin om er tegenin te gaan. Balend lost hij zijn lading. Bij de uitgang wachten meer formulieren op hem. Geheimhouding.
‘Tekenen’
Zonder te protesteren zet hij zijn handtekening.
Hij bedenkt dat het misschien wel tijd is voor een andere baan. Post rijden verdient enorm goed, maar die rottige geheimhouding heeft hem nu al drie relaties gekost. Op een dag willen ze toch echt weten waar hij mee rijdt en waar hij toch naar toe gaat.
Hij rijdt weer weg. Het is 1125 kilometer tot het depot in Nederland, meldt de routewijzer. Misschien is er straks een ritje Y-10 voor hem. Dat willen alle rijders van de Groep Nooit Bezorgde Post wel. De aangetekende post, inclusief dagvaardingen en berichten van de Staatsloterij aan winnaars. Des te exclusiever de nooit bezorgde post, des te waardevoller, des te meer levert het op om het geruisloos weg te werken. De samenwerkende Postinstanties hebben er wat voor over dat juist deze jammerlijk Nooit Bezorgde Post zonder een spoor achter te laten, verdwijnt.
Hij verheugt zich er al op.