Voor het magazine Kracht van het KWF maakten Amke en Marjan portretten van mensen die tijdens hun ziekte veel hebben aan hun dier. Drie mensen vertellen over hun hond, hun paard en de konijnen. De dieren bieden afleiding, zijn een beste vriend, geven troost of zijn er gewoon. Wil je het hele magazine, inclusief de drie artikelen, lezen, klik dan hier.

Fotografie: Amke

Fotografie: Amke

‘Cheffie is mijn stille kracht’

“Cheffie kwam op mijn pad. Ik wou helemaal geen hond, maar zijn eigenaar deed hem weg. Mijn vrouw Jola zei dat ze graag weer een Franse Bulldog wou omdat ze die altijd heeft gehad. Ik zei: ‘Laten we het een dagje proberen’ en nam Cheffie mee in het bos. Hij bleef maar achterom kijken om te zien waar ik bleef. Het is onze beste vriend geworden. Hij is nu 7,5 jaar.” Henny (60) kreeg in 1982 een hersenbloeding. “Ik veranderde daardoor als mens, kreeg een hoger bewustzijnsniveau en sta sindsdien anders in het leven.” In 2010 kreeg Hemminga na een operatie een hematoom in zijn linker been. “Sindsdien heb ik een prothese in deze enkel en kan ik niet meer lopen. Na de operatie heeft Cheffie drie maanden tegen me aan gelegen. Ik ben ziek, maar ik ben ook ziekelijk gek op hem. Hij verrijkt mijn leven.”In 2012 werd er een tumor van vier centimeter in de hypofyse gevonden bij Henny. De oogzenuw is beschadigd. “Ik slik cortisonen en morfine tegen de pijn en mijn zicht gaat achteruit. Toch vind ik het leven mooi. Je moet door.” Henny gaat graag met Cheffie het park in. “Cheffie bepaalt de route die we nemen. Ik heb een scootmobiel. Hij gaat daar op zitten, kijkt me aan en zegt wat hij wil. Andere hondenliefhebbers zeggen wel eens dat ik te lief voor hem ben, dat ik hem meer moet corrigeren. Ik heb hem nog nooit geslagen, hoe kun je je beste vriend nou een klap geven? Van mij mag hij alles, behalve kattenpoep eten. Als ik daar iets van zeg, kijkt hij me aan met een blik ‘weet je hoeveel ik al niet mag van jou?’”Cheffie is alles voor Henny. “Ik hou van mensen, ik moet altijd mensen om me heen hebben, maar met hem kan ik ook in stilte leven. Hij geeft mij energie en ik hem. We houden elkaar beter. Ik zou van verdriet kapot gaan als hij er niet meer zou zijn. Hij is mijn stille kracht. Mensen zijn altijd bezig met geven en nemen; wat de ik voor jou, wat doe jij voor mij? Met hem hoeft dat niet. Het zit goed. Dat wéét ik. Mijn vrouw Jola houdt van dit soort honden en is daarom gek op hem, voor mij is hij mijn alles. Mijn kind. Hij voelt hoe ik me voel en andersom. Cheffie communiceert echt.” Hemminga heeft 25 jaar als vrijwilliger met de jeugd bij sportverenigingen gewerkt. “ Ik beteken graag wat voor iemand anders en wil graag andere mensen die in een situatie zitten zoals ik vertellen hoeveel een dier dan voor je kan betekenen. Ik maak van een crisis een geschenk.”

Dit artikel verscheen in 2014, samen met nog twee portretten, in magazine Kracht.