Omdat Merlijn graag bij mensen is, schooit, poten geeft, los meeloopt, nergens bang voor is en komt als je hem roept, zeggen mensen wel eens: ‘het is een hond’. En eerlijk is eerlijk, er zit wel wat in. Hij zwemt graag, wil je met alles wel helpen en vindt eten erg lekker en belangrijk. Ik denk dat het een labrador is.

Op een dag haal ik hem uit de wei. We lopen naar de stal en passeren Lotte, die het erf aan het vegen is met de veegmachine. Een elektronisch ding met een grote borstel die rondjes draait, stof op doet waaien en veel lawaai maakt.
Een ander paard zou binnen de kortste keren in een boom hangen van schrik, maar Merlijn loopt er langs en draait nog geen oor opzij.
Lotte verbaast zich over zijn onverschilligheid. ,,Alle paarden schrikken enorm van dit ding.’’
Ik antwoord: ,,Maar dit is ook geen paard. Dit is een hond in een verkeerd lichaam.’’
Lotte schudt haar wijze hoofd. ,,Nee hoor, als het een hond was, dan had hij hier wel tegen geblaft.’’

Dat is dan ook wel weer zo.